Czym jest depresja kliniczna?

Depresja wstępuje w wielu odmianach, przez co czasem niełatwo ją zdiagnozować. Trudności wynikają z tego, że granica pomiędzy subiektywnymi odczuciami dyskomfortu psychicznego, a sytuacją typowo patologiczną jest zatarta.

 

Czym jest depresja?

Zaburzenia depresyjne, czyli depresja, w psychiatrii określane są jako zespół objawów depresyjnych występujących w przebiegu zaburzeń afektywnych, czyli związanych z okresowymi zmianami nastroju, aktywności czy emocji. Do ich głównych symptomów należą, np.: smutek, przygnębienie, brak wiary w siebie i niska samoocena, pesymizm, myśli samobójcze, bezsenność lub spanie zbyt długo, brak apetytu, niezdolność do czerpania radości z wykonywania różnych czynności.

 

Podział depresji ze względu na przyczynę

W tradycyjnej klasyfikacji depresji, ze względu na przyczynę rozróżnia się jej dwa podstawowe typy:

  • depresja endogenna – utożsamiana z dużą depresją, najczęściej uwarunkowaną genetycznie, która charakteryzuje się wysokim nasileniem jej objawów oraz brakiem uchwytnej przyczyny z zewnątrz, np. silnie stresującego przeżycia.
  • depresja egzogenna (reaktywna) – jest ściśle związana z czynnikami psychospołecznymi bądź poprzedzona jest traumatycznym wydarzeniem, jak: śmierć bliskiej osoby, poważna choroba czy niepowodzenia z pracy.

 

Zaburzenia depresyjne – klasyfikacja ICD-10

W terminologii psychiatrycznej rozróżnia się również określone postaci zaburzeń depresyjnych, według ICD-10. Jest to Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych, opracowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), która obowiązuje w Polsce od 1996 roku. Według ICD-10 zaburzenia depresyjne dzieli się na:

  • epizod depresyjny (jednobiegunowy lub dwubiegunowy), który można rozróżnić ze względu na stopień nasilenia na: epizody łagodne, umiarkowane, ciężkie bez objawów psychotycznych lub ciężkie z objawami psychotycznymi,
  • nawracające zaburzenia depresyjne – diagnozuje się u pacjenta wówczas, kiedy doświadczył on przynajmniej dwóch epizodów dużej depresji, ale nie wystąpiły u niego objawy choroby afektywnej dwubiegunowej,
  • dystymię – polega na utrzymywaniu się objawów depresji przez 2 lata, jednak o mniejszym nasileniu niż epizod depresyjny,
  • organiczne zaburzenia depresyjne – zaburzenia nastroju, za które mogą odpowiadać stany chorobowe związane np.: z zaburzeniami pracy mózgu, chorobami somatycznymi, nieprawidłowej pracy układu hormonalnego czy substancjami toksycznymi,
  • depresja poschizofreniczna – objawy depresyjne nasilają się po psychozie schizofrenicznej, polegającej na zaburzonym obrazie rzeczywistości i braku umiejętności realistycznej oceny własnej osoby czy otoczenia.

 

Do innych rodzajów depresji należą: depresja anaklityczna, anankastyczna, atypowa, hipochondryczna, lekoodporna, lękowa, maskowana, melancholijna, lękowa, młodzieńcza, poporodowa, sezonowa, urojeniowa, zahamowana, katatoniczna, wywołana substancjami psychoaktywnymi czy z towarzyszącymi zaburzeniami na tle seksualnym.

 

Depresja kliniczna czy tylko smutek?

Mnogość rodzajów depresji i problemy w określeniu ich konkretnej przyczyny stanowią trudności w diagnozie, czy dany problem ma charakter chwilowych i lekkich zaburzeń psychicznych, czy ma się do czynienia ze stanem dużej depresji. Smutek od stanu chorobowego można odróżnić, zwracając uwagę na aspekty stanów, określanych jako objawy depresji.

  • smutek ma charakter krótkotrwały, w przypadku depresji może utrzymywać się nawet miesiącami,
  • poczucie przygnębienia w stanach depresyjnych najczęściej występuje razem z anhedonią czyli niemożliwością przeżywania radości przyjemności, utratą apetytu, zaniżonym poczuciem własnej wartości czy napadami lęku,
  • osobę z depresją trudno jest pocieszyć, a czasem jest to wręcz niemożliwe, podczas gdy zwykły smutek ustępuje zazwyczaj w następstwie pomyślnego wydarzenia w życiu czy życzliwej rozmowy,
  • w depresji obniżenie nastroju może być tak silne, że dochodzi do pojawiania się myśli samobójczych,
  • niechorobowy smutek w większości przypadków nie powoduje trudności w życiu codziennym, depresja zaś często prowadzi do problemów w pracy czy wręcz niemożności jej wykonywania, zaniedbywania obowiązków oraz członków rodziny czy znajomych,
  • głęboki pesymizm w depresji uniemożliwia osobie chorej na realistyczną ocenę własnej sytuacji życiowej i niezależnie od sytuacji, w jakiej się znajduje, dopadają ją destruktywne myśli i snucie tzw. czarnych scenariuszy.

Redaktor Serwisu

copyright 2017

You may also like...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Przeczytaj poprzedni wpis:
Leczenie astmy oskrzelowej

Leczenie astmy oskrzelowej obejmuje stosowanie leków kontrolujących i preparatów wziewnych w postaci inhalatorów. Specjalista może włączyć też środki doustne. Ważne...

Zamknij